Αναζήτηση
Google
Web Αυτό το Site
Συνιστώμενοι δικτυακοί τόποι
Σχετικοί Σύνδεσμοι





Ενημερωτική άρθρα

Web Conferencing βίντεο σκότωσε το αστέρι
Web Conferencing σκότωσε τον Video Star (c) 2002 Laurence Chilcott δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και Terry Telford Στα 80 του, ένα δημοφιλές τραγούδι είπε "Βίντεο σκότωσε το ραδιοφωνικό αστέρι". Τι έρχεται πηγαίνει γύρω γύρω. Τώρα ήρθε η σειρά του βίντεο και πρέπει να αντικατασταθούν. Το νέο τραγούδι του ...
Βιντεοσύσκεψης: επιλέγοντας την κάμερα που είναι καλύτερο για εσάς
Κατά τη γνώμη σας για video conferencing ίσως εικόνα web κάμερα πάνω σε υπολογιστή ή την παρακολούθηση και καταγραφή εικόνας σας στείλουμε έξω στον κόσμο. Ενώ web κάμερες που χρησιμοποιούνται πιο συχνά από online συμμετεχόντων στη διάσκεψη, είναι επίσης ...
Γιατί Video & Web Conferencing κατευθυνόμαστε προς την κατεύθυνση της μαζικής αποδοχής
Η στιγμή είναι κατάλληλη για video και web conferencing να απογειωθεί. Ενώ online conferencing εξακολουθεί να θεωρείται μια τεχνολογική καινοτομία με κάποιους ανθρώπους, όλο και περισσότερες επιχειρήσεις όλων των μεγεθών αποτέλεσμα να είναι η λύση στην επιχειρηματική δραστηριότητα και την επικοινωνία ...
Ιστορία του τηλεφώνου - Από Bell σε VoIP και μετέπειτα
Όλοι γνωρίζουν την ιστορία του Alexander Graham Bell εφευρίσκει το τηλέφωνο. Υπάρχει η ιστορία του Μπελ τις πρώτες λέξεις, "ο κ. Watson, θα έρχονται εδώ, θέλω να σας βλέπω," ότι η ανεξίτηλα τυπωμένα για τον εγκέφαλό μας από την παιδική ηλικία. Ωστόσο, αυτό που ορισμένοι δεν ξέρουν είναι ...
Ανάληψη υπόθεσης είναι το Skype VoIP στη Βόρεια Αμερική;
Αν οι ειδήσεις από την ευρυζωνική εταιρεία διαχείρισης Sandvine είναι οποιαδήποτε ένδειξη ... η απάντηση είναι ναι. Τουλάχιστον για τους οικιακούς ούτως ή άλλως. Κλήσεις χρησιμοποιώντας το Skype αντιπροσωπεύουν σχεδόν το ήμισυ του VOIP λεπτα που χρησιμοποιείται (46,2%) και περίπου το 40% του εύρους ζώνης που χρησιμοποιείται VOIP in. ..
Internet: Medium ή ένα μήνυμα

Το μέλος του Net

Μια ενδιάμεση έκθεση σχετικά με το μέλλον του Διαδικτύου

Που είναι οι συμμετέχοντες που αποτελούν το Internet;

  • Οι χρήστες - που συνδέονται με την καθαρή και να αλληλεπιδρά με το
  • Οι ανακοινώσεις και οι γραμμές επικοινωνίας εξοπλισμού
  • Οι μεσάζοντες (π.χ. οι προμηθευτές των πληροφοριών σε απευθείας σύνδεση ή πάροχοι πρόσβασης).
  • Κατασκευαστές υλικού
  • Δημιουργούς και κατασκευαστές λογισμικού (browsers, site εργαλεία ανάπτυξης, ειδικές εφαρμογές, έξυπνες πράκτορες, οι μηχανές αναζήτησης και άλλα).
  • Η "Hitchhikers" (μηχανές αναζήτησης, έξυπνες πράκτορες, Artificial Intelligence - AI - εργαλεία και περισσότερα)
  • Παραγωγούς περιεχομένου και των παρόχων
  • Προμηθευτές χρηματοοικονομικών εφοδιάσουμε (προς το παρόν - την εταιρική και θεσμική μετρητά σταδιακά αντικαθίσταται από τη διαφήμιση χρήματα)


    Η τύχη του καθενός από τα συστατικά αυτά - χωριστά και στην αλληλεγγύη - θα καθορίσει την τύχη του Διαδικτύου.

    Η πρώτη φάση του Διαδικτύου, την ιστορία της είχε κυριευθεί από υπολογιστή οδηγούς. Έτσι, οποιαδήποτε προσπάθεια πρόβλεψης των μελλοντικών ασχολήθηκε κυρίως με το hardware και λογισμικού.

    Media εμπειρογνώμονες, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, διαφήμισης και μάρκετινγκ, στελέχη έμειναν έξω από τη συλλογική προσπάθεια για να καθορίσουν το μέλλον μπροστά του Διαδικτύου.

    Όσον αφορά το περιεχόμενο, το Internet δεν είναι δυνατόν να ορίζεται σήμερα ως ένα μέσο. Δεν λειτουργεί ως ένα - μάλλον πρόκειται για μία πολύ διαταραγμένη βιβλιοθήκη, ενσωματώνοντας κυρίως τα συγγράμματα των μη διακρίνονται megalomaniacs. Είναι ο τελικός Narcissistic εμπειρία. Η δυναμική είσοδος των εκδοτικών οίκων και το περιεχόμενο aggregators αλλάζει αυτή η θλιβερή τοπίο, ωστόσο.

    Από τότε που η εφεύρεση της τηλεόρασης δεν έχει γίνει τίποτα σε επαιτεία για να καταστεί ένα μέσο όπως το Internet.

    Τρεις αναλογίες άνοιξη στο μυαλό του σε περίπτωση που το Διαδίκτυο στη σημερινή του κατάσταση:

  • Μια χαοτική βιβλιοθήκη
  • Ένα νευρωνικό δίκτυο ή την τελευταία ημέρα του προηγούμενου ισοδύναμα δίκτυα (τηλέγραφου, τηλεφωνίας, των σιδηροδρόμων)
  • Μια νέα ήπειρος


    Αυτές οι μεταφορικές να αποδειχθεί πολύ χρήσιμο (ακόμα και των επιχειρήσεων-σοφός). Θα μας επιτρέψουν να καθοριστούν οι εμπορικές ευκαιρίες που ενσωματώνεται στο διαδίκτυο.

    Ωστόσο, αυτές αδυνατούν να μας βοηθήσουν στην πρόβλεψη της στο μέλλον τη μετατροπή του σε ένα μέσο.

    Πώς μια εφεύρεση καταστεί μεσοπρόθεσμα; Τι θα συμβεί σε αυτόν που κάνει όταν γίνει μία; Ποια είναι η λεπτή γραμμή που χωρίζει την αρχική λειτουργία της εφεύρεσης από τον μετασχηματισμό του σε ένα νέο υπόστρωμα; Με άλλα λόγια: όταν μπορούμε να πούμε ότι κάποια τεχνολογική πρόοδο γέννησε ένα νέο υπόστρωμα;

    Η εργασία αυτή ασχολείται επίσης με την εικόνα του Διαδικτύου μια φορά μετατράπηκε σε ένα υπόστρωμα.

    Το Internet έχει το πιο ασυνήθιστες ιδιότητες στην ιστορία των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

    Δεν έχει καμία κεντρική δομή ή οργάνωση. Πρόκειται για υλικό και λογισμικό ανεξάρτητο. Είναι (σχεδόν) δεν μπορεί να υπόκειται στη νομοθεσία ή στην κανονιστική ρύθμιση. Ας εξετάσουμε το παράδειγμα του κατέβασμα μουσικής από το Διαδίκτυο - είναι μια πράξη ισοδυναμεί με την καταγραφή της μουσικής (παραβίαση του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας νόμους); Αυτή ήταν η ουσία της νομικής μάχης μεταξύ Diamond Multimedia (οι κατασκευαστές του Ρίο MP3 συσκευή), και MP3.com Napster και η καταγραφή της βιομηχανίας στην Αμερική.

    Το Internet στην μεταφορά δεδομένων κανάλια δεν είναι γραμμική - είναι τυχαία. Οι περισσότεροι από τους "εκπομπή" δεν μπορεί να "ελήφθη" σε όλα. Παρέχει τη δυνατότητα για στενότερο από το narrowcasting με τη χρήση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, λίστες αλληλογραφίας, ομάδες συζήτησης, message boards, των ιδιωτικών ραδιοφωνικών σταθμών, και συζητήσεις. Και αυτό είναι, αλλά ένα μικρό μέρος του εντυπωσιακού καταλόγου της oddities. Αυτές οι ιδιαιτερότητες θα διαμορφώσει το χαρακτήρα του Internet ως μέσο. Μεγαλύτερα από τα αλλόκοτα ρίζες - είναι βέβαιο ότι θα αποφέρει περίεργα φρούτα ως ένα μέσο.

    Λοιπόν, τι επιχειρηματικές ευκαιρίες που κάνει το Ίντερνετ εκπροσωπούν;

    Πιστεύω ότι θα πρέπει να αναζητηθούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

  • Λογισμικό και το υλικό που σχετίζονται με το μέλλον του Διαδικτύου ως μέσου
  • Περιεχόμενο δημιουργία, διαχείριση και χορήγηση αδειών


    Ο χάρτης της Terra Internetica

    Οι χρήστες

    Πόσοι χρήστες του Internet υπάρχουν; Πόσοι από αυτούς έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο (World Wide Web - WWW) και το χρησιμοποιούν; Δεν υπάρχουν στατιστικά αδιαμφισβήτητο. Εκείνοι που τεκμαίρουν να δώσει τις απαντήσεις (συμπεριλαμβανομένης της ISOC - Internet την κοινωνία) - βασίζονται σε πολύ μερική και προκατειλημμένη πόρων. Άλλοι απλώς μπλόφας.

    Ωστόσο, όλοι φαίνεται να συμφωνούν ότι υπάρχουν τουλάχιστον 100 εκατομμύρια ενεργούς συμμέτοχους στην Βόρεια Αμερική (η Nielsen και Εμπορίου-Net εκθέσεις).

    Το μέλλον είναι, αναπόφευκτα, ακόμη πιο ασαφής από τη σημερινή. Έγκυρες εταιρείες συμβούλων πρόβλεψη 66 εκατ. ενεργούς χρήστες σε 10 χρόνια. IBM προβλέπει 700 εκατομμύρια χρήστες. MCI είναι πιο συγκρατημένοι με 300 εκατ. ευρώ. Στο τέλος του 1999 υπήρχαν 130 εκατομμύρια εγγεγραμμένους (αν και δεν είναι ενεργά) χρήστες.

    Το Internet - ένα ελιτίστικο και σοβινιστική Medium

    Ο μέσος χρήστης του Internet είναι μικρά (30), με ένα ακαδημαϊκό υπόβαθρο και υψηλό εισόδημα. Το ποσοστό των μορφωμένων και τα καλά-να κάνουν μεταξύ των χρηστών του διαδικτύου είναι τρεις φορές υψηλότερα από το ποσοστό που τους αναλογεί στον πληθυσμό. Αυτό είναι ταχέως μεταβαλλόμενο μόνο επειδή τα παιδιά τους ενώνουν τους (6 εκατ. ευρώ που ήδη είχε πρόσβαση στο Διαδίκτυο στο τέλος του 1996 - και ενώθηκαν με ένα άλλο 24 εκατ. ευρώ από τα τέλη της δεκαετίας). Αυτό μπορεί να αλλάξει μόνο λόγω προεδρικές πρωτοβουλίες για τη γεφύρωση του "ψηφιακού χάσματος" (από τον Al Gore της στις ΗΠΑ προς Mohammed Mahatir της Μαλαισίας), της εταιρικής γενναιοδωρία και θεσμική συμμετοχή (π.χ., της ανοιχτής κοινωνίας στην Ανατολική Ευρώπη, η Microsoft στις ΗΠΑ). Οι προσπάθειες αυτές θα απλωθούν τα οφέλη από αυτό το παντοδύναμο εργαλείο μεταξύ των λιγότερο προνομιούχων. Ένα λίγο μικρότερο από το 50% όλων των χρηστών είναι άνδρες, αλλά αυτά είναι υπεύθυνα για το 60% της δραστηριότητας στον καθαρό (όπως μετράται από την κυκλοφορία).

    Οι γυναίκες φαίνεται να περιορίζονται σε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (e-mail) και με τις ηλεκτρονικές αγορές αγαθών και υπηρεσιών, αν και αυτό αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς. Ανδρες προτιμούν πληροφορίες, είτε λόγω των απαιτήσεων της σταδιοδρομίας ή επειδή η γνώση είναι δύναμη.

    Οι περισσότεροι από τους χρήστες του "experiencer" ποικιλία. Είναι ηγέτες των κοινωνικών αλλαγών και καινοτόμων. Η φυλή κατοικεί πανεπιστήμια, μοντέρνα και trendy κλίσεις στις γειτονιές. Για το λόγο αυτό ορισμένοι διερωτώνται εάν το Διαδίκτυο δεν είναι απλώς ένα άλλο FAD, έστω και μια απίστευτα ανθεκτική και πολλά υποσχόμενο.

    Οι περισσότεροι χρήστες έχουν σπίτι πρόσβαση στο Internet - ακόμα, αυτά εξακολουθούν να προτιμούν να έχουν πρόσβαση στο σύστημα από την εργασία, σε βάρος του εργοδότη τους, αν και αυτή η προτίμηση είναι ελαφρά και να συρρικνώνεται. Οι περισσότεροι χρήστες είναι, λοιπόν, της εκμετάλλευσης της φύσης. Παρ'όλα αυτά, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι υπάρχουν 37 εκατομμύρια νοικοκυριά των αυτοαπασχολούμενων και αυτό ενδεχομένως να νοθεύουν τη στατιστική εικόνα κάπως.

    Το Διαδίκτυο - Ένα φαινόμενο Western

    Δεν Αφρικής, δεν Ασία (με εξαίρεση το Ισραήλ και την Ιαπωνία), δεν Ρωσικά, δεν ενός Τρίτου Παγκοσμίου φαινόμενο. Ανήκει εκεί να τα πλούσια, sated κόσμο. Είναι η ανοχή αυτών που έχουν τα πάντα και του οποίου η μεγαλύτερη ανησυχία είναι η επιλογή τους από νυχτερινή διασκέδαση. Μεταξύ 50-60% όλων των χρηστών Internet ζουν στις ΗΠΑ, το 5-10% στον Καναδά. Το Internet αποτελεί για την αλίευση στην Ευρώπη (κυρίως στη Γερμανία και στη Σκανδιναβία) και, στο κινητό του μορφή (το i-mode) στην Ιαπωνία. Το Internet έχασε από το γαλλικό Minitel, επειδή ο τελευταίος παρέχει περισσότερα τοπικά το σχετικό περιεχόμενο και εξαιτίας του υψηλού κόστους των επικοινωνιών και υλικού.

    Ανακοινώσεις

    Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες υπολογιστών εξακολουθούν να διαθέτουν ένα modem 28800 bps. Αυτό είναι πολύ ήθελε οδήγηση ενός ποδηλάτου σε μια γερμανική Autobahn. Το 56600 bps είναι η σταδιακή αντικατάσταση της βραδύτερης προκατόχου του (48% των υπολογιστών με modem) - αλλά ακόμα και αυτό είναι καθόλου επαρκές. Για να αρχίσει να απολαμβάνουν βίντεο και ήχου (ειδικά το πρώτο) - ταχύτητες μεταφοράς δεδομένων πρέπει να είναι 50 φορές πιο γρήγορα.

    Το ήμισυ των νοικοκυριών στις ΗΠΑ έχουν τουλάχιστον 2 τηλέφωνα και ένα από αυτά είναι συνήθως αφιερωμένο στην επεξεργασία των δεδομένων (φαξ ή με φαξ-μόντεμ).

    Το ISDN θα μπορούσαν να αποτελούν την ενδιάμεση λύση. Αυτή η μεταφορά δεδομένων του δικτύου είναι αρκετά γρήγορη και καλύπτει το 70% της επικράτειας των ΗΠΑ. Είναι αυξανόμενη κατά 100% σε ετήσια βάση τις πωλήσεις και έφτασε τις 10 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το 1995 / 6.

    Δυστυχώς, είναι απολύτως σαφές ότι το ISDN δεν είναι η απάντηση. Είναι πολύ αργό, πολύ δύσχρηστους, έχει μια κακή σύνδεση με άλλους τύπους δικτύου, απαιτεί ειδικό υλικό. Δεν έχει νόημα να επενδύει σε προσωρινές λύσεις, όταν η δεξιά λύση είναι η λειτουργία του Διαδικτύου, στο πρόσωπο, και αν δεν υλοποιηθεί, λόγω των πολιτικών συνθηκών.

    Ένα καλώδιο μόντεμ είναι 80 φορές ταχύτερη από ό, τι το ISDN και 700 φορές πιο γρήγορα από ένα modem 14400 bps. Ωστόσο, έχουμε προβλήματα στην εξυπηρέτηση μιας αμφίδρομης μεταφοράς δεδομένων. Υπάρχει επίσης ανάγκη να συνδεθούν οι υποδομές οπτικών ινών που χαρακτηρίζει τις εταιρείες καλωδιακής με τον παλιό του χαλκού ομοαξονικό υποδομής που χαρακτηρίζει τηλεφωνίας. Cable χρήστες ασκούν ειδικά προσαρμοσμένη LANs (Ethernet) και το υλικό του είναι ακριβή (αν και οι τιμές του εξοπλισμού προβλέπεται να καταρρεύσουν, καθώς η ζήτηση αυξάνεται). Καλωδιακές εταιρείες απλώς δεν επενδύσουμε στην ανάπτυξη της τεχνολογίας. Η δικαίου (πριν από το 1996 Communications Act) απαγόρευσε να κάνω κάτι που δεν ήταν ένας τρόπος μεταφοράς του βίντεο μέσω καλωδίων. Τώρα, με τις ρυθμιστικές πιο φιλελεύθερο περιβάλλον, είναι ένα απλό ζήτημα χρόνου έως ότου η τεχνολογία έχει βρεθεί.

    Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι καταναλωτές να ξεχωρίσω κακές σχέσεις με τους πελάτες τους ως μεγαλύτερο πρόβλημα με τις εταιρείες καλωδιακής - αντί τεχνολογίας.

    Τα πειράματα που διεξάγονται με καλωδιακά μόντεμ οδήγησε σε διπλασιασμό του χρόνου χρήσης (από μέσο όρο 24 έως 47 ώρες μηνιαίως ανά χρήστη) η οποία οφείλεται εξ ολοκλήρου στην αυξημένη ταχύτητα. Αυτό έρχεται κοντά σε μια πολιτιστική επανάσταση στην κατανομή του ελεύθερου χρόνου. Ποσοτικά ομιλίας: 7 εκατομμύρια νοικοκυριά στις ΗΠΑ είναι εφοδιασμένο με μια αμφίδρομη μεταφορά δεδομένων καλωδιακά μόντεμ. Αυτό είναι ένα μικρό αριθμό και είναι από κανέναν μαντέψει εάν συνιστά μια κρίσιμη μάζα. Οι πωλήσεις των εν λόγω modems ποσό σε 1,3 δισ. δολάρια ετησίως.

    50% όλων των καλωδιακών συνδρομητές έχουν επίσης ένα PC στο σπίτι. Μου φαίνεται ότι η συγχώνευση των δύο τεχνολογιών είναι αναπόφευκτη.

    Άλλες τεχνολογικές λύσεις - όπως το DSL, ADSL, και το πιο ελπιδοφόρο δορυφορικές ευρυζωνικές - είναι υπό ανάπτυξη και να υλοποιηθούν, αν και με αργούς ρυθμούς και ανεπαρκώς. Κάλυψη είναι σποραδική και διαψεύδοντας τις περιόδους αναμονής είναι μετράται σε μήνες.

    Hardware και Software

    Οι περισσότεροι χρήστες του Internet (82%) εργάζονται με το λειτουργικό σύστημα των Windows. Περίπου το 11% κατέχουν ένα Macintosh (γραφικώς σε πολύ ισχυρότερη και πιο φιλική προς το χρήστη). Μόνο το 7% συνεχίσουμε να εργαζόμαστε με συστήματα που βασίζονται σε UNIX (που, ιστορικά, μην το Διαδίκτυο) - και ο αριθμός αυτός είναι γρήγορη πτώση. Μια ισχυρή νεοεισερχόμενο είναι η ελεύθερη πηγή λειτουργικό σύστημα Linux.

    Σχεδόν όλοι οι χρήστες κυκλοφορείτε με μια περιήγηση λογισμικού. Μια γρήγορη εξάντληση της μειοψηφίας (26%) χρησιμοποιούν το Netscape της προϊόντα (κυρίως Navigator και Communicator) και η πλειοψηφία χρήσης της Microsoft Explorer (άνω του 60% της αγοράς). Φυλλομετρητές προϊόντων είναι πλέον ελεύθερη και μπορείτε να κατεβάσετε από το Διαδίκτυο. Ως αργά το 1997, είχε προβλεφθεί από μεγάλες εταιρείες του Internet browser ότι οι πωλήσεις θα top $ 4 δις ευρώ από το έτος 2000. Τέτοιες λανθασμένες προβλέψεις αγνοούνται οι βασικές ήθος του Internet: ελεύθερη προϊόντα, ελεύθερου περιεχομένου, η ελεύθερη πρόσβαση.

    Περιηγητές είναι για μια μεγάλη μεταρρύθμιση. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πιθανόν να έχουν 3-D, προηγμένο ήχο, τηλεφωνία / φωνής / βίντεο mail (v-mail), άμεσα μηνύματα, e-mail, video conferencing και δυνατότητες να ενσωματωθεί στο ίδιο περιήγηση συνόδου. Θα γίνει αυτο-παραμετροποίηση, ευφυής, διεπαφές στο Διαδίκτυο. Θα απομνημονεύει την ιστορία του συνήθειες και προτιμήσεις του χρήστη και να προσαρμοστούν αναλόγως. Θα επιτρέψει το περιεχόμενο της ειδικότητας: εξατομικεύσιμα έξυπνων πρακτόρων θα scour το Internet, να προβεί σε συστάσεις, να συγκρίνουν τις τιμές, για αγαθά και υπηρεσίες και να προσαρμόσετε το περιεχόμενο σε συνάρτηση με αυτο-προσαρμογή των προφίλ χρηστών.

    Δύο σημαντικές τεχνολογικές εξελίξεις πρέπει να θεωρούνται:

    PDAs (Personal Digital Βοηθοί) - η τελική προσωπική (και γραφείο) επικοινωνίας, εύκολα στη μεταφορά, που παρέχουν Internet (πρόσβασης) Παντού, ανεξάρτητο από τους προμηθευτές και τους παρόχους υπηρεσιών και των υποδομών (σε ένα αεροπλάνο, στον τομέα, στον κινηματογράφο) .

    Η δεύτερη τάση: την ασύρματη μεταφορά δεδομένων και ασύρματο e-mail, είτε μέσω τηλεειδοποίησης, κυψελώδεις τηλέφωνα, ή μέσω πιο εξελιγμένων συσκευών και υβρίδια όπως smart phones. Geotech τα προϊόντα της είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα: e-mail, φαξ, τηλεφωνικές κλήσεις και σύνδεση στο Internet και σε άλλους, δημόσια και εταιρικά ή ιδιοσκευάσματα, τις βάσεις δεδομένων - όλα υπό τον όρο από το ίδιο το gadget. Αυτή είναι η ενσάρκωση της ηλεκτρονικής, σωματικά αποστασιοποιημένη, γραφείο. Φορετοί υπολογιστών θα πρέπει να θεωρείται ως μέρος αυτής της "πανταχού ή pervasive computing" κύμα.

    Δεν έχουμε κανένα τρόπο διαμόρφωσης - ή έξυπνα μαντέψουν - το τμήμα των κινητών του Διαδικτύου στο μέλλον συνολική αγορά του Internet, αλλά είναι πιθανό να υπερκαλύπτουν τις "σταθερές". Wireless internet μάτια και με την τάση της pervasive computing και οι ευφυείς σπίτι και το γραφείο. Οικιακές συσκευές όπως φούρνοι μικροκυμάτων, ψυγεία και ούτω καθεξής, θα συνδεθούν με το Διαδίκτυο μέσω μιας ασύρματης διασύνδεσης για την υποχρεωτική θανάτωση των δεδομένων, λήψης πληροφοριών, ώστε τα αγαθά και τις υπηρεσίες, έκθεση την κατάστασή τους και να εκτελούν τις βασικές λειτουργίες συντήρησης. Τοποθεσία ειδικών υπηρεσιών (πλοήγηση, ψώνια συστάσεις, ειδικές εκπτώσεις, αφορά και τις πωλήσεις, οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης) εξαρτάται από την τεχνολογική σύγκλιση μεταξύ του GPS (stallite βασίζεται geolocation τεχνολογία) και ασύρματο Διαδίκτυο.

    Προμηθευτών και ενδιαμέσων

    "Παρασιτικές" μεσάζοντες καταλαμβάνουν κάθε στάδιο της τροφικής αλυσίδας του Διαδικτύου.

    Πρόσβαση στο Internet εξακολουθεί να παρέχεται από "βουβός σωλήνες" - την υπηρεσία παροχής Internet (ISP)

    Το περιεχόμενο είναι ακόμη η διατήρησή του περιεχομένου των προμηθευτών και ούτω καθεξής.

    Ορισμένοι από αυτούς τους μεσάζοντες είναι καταδικασμένες να εξασθενίσουν σταδιακά ή να υποστεί μια σημαντική η μείωση του μεριδίου τους στην αγορά. Ακόμη και "walled gardens" του περιεχομένου (όπως η AOL) είναι σε κίνδυνο.

    Προς σύγκριση, ακόμη και σήμερα, οι πάροχοι υπηρεσιών Internet έχουν τέσσερις φορές όπως πολλοί συνδρομητές (παγκοσμίως), όπως η AOL. Βέβαια, αυτό επηρεάζει δυσμενώς την ποιότητα του Διαδικτύου - η υποδομή συντηρείται από το τηλέφωνο εταιρείες είναι αργή και συχνά succumbs εμπόδια. Η ξεκάθαρη πρόθεση της τηλεφωνίας γίγαντες να γίνουν μείζονες παράγοντες στην αγορά του Internet θα πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη. Το τηλέφωνο θα εταιρείες, επομένως, να διαδραματίσει ένα διπλό ρόλο: θα παρέχουν πρόσβαση στις υποδομές τους στους ανταγωνιστές τους (μερικές φορές, μέσα σε ένα πραγματικό ή πραγματικό μονοπώλιο) - και θα ανταγωνιστεί με τους πελάτες τους. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τις καλωδιακές εταιρείες. Τον έλεγχό του το τελευταίο χιλιόμετρο στην κατοικία του χρήστη είναι η επόμενη μεγάλη επιχειρηματική δραστηριότητα του Διαδικτύου. Εταιρείες όπως η AOL είναι σε μειονεκτική θέση από αυτές τις τάσεις. Είναι επιτακτική ανάγκη για την AOL για να επιτύχει ίση πρόσβαση στα καλωδιακά ραχοκοκαλιά της εταιρείας και των υποδομών, εάν θέλει να επιβιώσει. Εξ ου και η συγχώνευση με την Time Warner.

    Δεν είναι να απορεί κανείς ότι πολλοί από τους ISP κρίνετε αυτήν την εισβολή με τους τύρφη από το τηλέφωνο και καλωδιακές εταιρείες να συνιστούν αθέμιτο ανταγωνισμό. Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονείται ότι οι φραγμοί εισόδου στην αγορά είναι πολύ χαμηλή στην αγορά ISP. Παίρνει μια ελάχιστη επένδυση να καταστεί ένας φορέας. 200 μόντεμ (το κόστος 200 δολαρίων το καθένα) είναι αρκετή για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του 2000 μέσο όρο οι χρήστες που δημιουργούν εισόδημα 500000 δολάρια ετησίως έως το ISP. Οι δρομολογητές είναι εξίσου φθηνά σήμερα. Αυτή είναι μια ωραία απόδοση του ISP του κεφαλαίου της, αναμφίβολα.

    Η Hitchhikers

    Το Web στεγάζεται το ισοδύναμο των 100 δισεκατομμυρίων σελίδων. Search Engine εφαρμογές χρησιμοποιούνται για να εντοπίσει συγκεκριμένες πληροφορίες σε αυτό το εντυπωσιακό, συνεχώς πολλαπλασιάζονται βιβλιοθήκη. Θα πρέπει να αντικατασταθεί, στο εγγύς μέλλον, με "Δομές Γνώσης" - γιγάντιο εγκυκλοπαίδειες, του οποίου το κείμενο θα περιλαμβάνει αναφορές (hyperlinks) προς άλλες, σχετικές, τόπων. Το μέτρο μέλλον θα γνωρίσουν την εμφάνιση του προγράμματος «Ευφυής Αρχεία" και τα "προσωπικά Εφημερίδες" (διαβάστε την περαιτέρω λεπτομερείς εξηγήσεις). Ορισμένες εφαρμογές λογισμικού που θα συνοψίσουν το περιεχόμενο, άλλοι θα δείκτη αναφοράς και αυτόματα και κείμενα υπερ-σύνδεση (εικονική βιβλιογραφίες). Ένας μέσος χρήστης θα έχει ένα διαρκές συμφέρον σε 500 τοποθεσίες. Ειδικό λογισμικό θα απαιτούνται για τη διαχείριση των βιβλίων διευθύνσεων ( "σελιδοδείκτες", "αγαπημένα") και το περιεχόμενο ( "Ευφυής Addressbooks"). Το φαινόμενο των μηχανών αναζήτησης αφιερωμένη στην αναζήτηση μια σειρά από μηχανές αναζήτησης ταυτόχρονα θα αυξηθεί ( "Hyper-ή μετα-μηχανές"). Μέτα-μηχανές θα λειτουργήσουν στο παρασκήνιο και να κατεβάσετε υπερσυνδέσμους και διαφήμισης (το τελευταίο είναι απαραίτητο να εξασφαλιστεί το οικονομικό συμφέρον του site προγραμματιστές και τους ιδιοκτήτες). Στατιστικό λογισμικό το οποίο κομμάτια ( "πόσο καιρό ήταν ό, τι γίνει"), οθόνες ( «τι έκανε το κάνουν, ενώ στο site") και μετράει ( "πόσοι") τους επισκέπτες σε τοποθεσίες που ήδη υπάρχει. Ορισμένες από αυτές τις αιτήσεις έχουν back-office εγκαταστάσεις (λογιστικής, παρακολούθησης, συλλογές, ακόμη και τηλε-μάρκετινγκ). Όλοι τους προσφέρουν μονοπάτια και κάποια στιγμή επιτρέπουν τον έλεγχο.

    Αυτό είναι όμως ένα μικρό θραύσμα του ταχέως αναπτυσσόμενες net-τοπίο: τα άτομα και τις επιχειρήσεις που κάνουν ένα ζωντανό στα ανοικτά του Internet craze και όχι από το ίδιο το Διαδίκτυο. Όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν περισσότερα χρήματα στα μαθήματα για το πώς να βγάλουν λεφτά για το Internet - από ό, τι στο Διαδίκτυο. Αυτό το αξίωμα εξακολουθεί να ισχύει παρά τα 32 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το ηλεκτρονικό εμπόριο το 1998. Επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές (B2C) οι πωλήσεις αυξάνονται λιγότερο έντονα από ό, τι Business to Business (B2B) πωλήσεις και είναι πιθανό να υποφέρουν ακόμα ένα πλήγμα με την έλευση του Peer να Peer (P2P) δικτύων υπολογιστών. Οι τελευταίοι επιτρέπουν να ενεργεί ως προσωπικοί υπολογιστές servers και να καταστεί έτσι δυνατή την ανταλλαγή των ηλεκτρονικών αρχείων asmong συνδεδεμένων χρηστών (με ή χωρίς κεντρικό κατάλογο).

    Περιεχόμενο Προμηθευτές

    Αυτή είναι η υποβαθμισμένες τομέα του Διαδικτύου. Όλοι χάνουν χρήματα (έστω και e-tailers που προσφέρουν βασική, τυποποιημένα αγαθά - βιβλία, CD - με εξαίρεση, μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου των τόπων που συνδέονται με τον τουρισμό). Κανείς δεν τους ευχαριστεί για το περιεχόμενο που παράγεται με την επένδυση των πολλή προσπάθεια και πολλά χρήματα. Μια πραγματικά ποιοτική, εμπορίου ενεργοποιηθεί πλήρως πλάι κοστίζει μέχρι 5000000 δολάρια ΗΠΑ, με εξαίρεση τη συντήρηση και την ιστοσελίδα του πελάτη και υπηρεσιών επισκέπτη. Οι πάροχοι περιεχομένου βρίσκονται σε συνεχή κριτική για την έλλειψη δημιουργικότητας ή για πάρα πολύ δημιουργικότητα. Όλο και περισσότεροι είναι ζήτησε από αυτούς. Αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης από μεσάζοντες, hitchhikers και άλλα παράσιτα. Αυτό είναι όλα ένα off-πυροβολούν από το ήθος του Διαδικτύου ως ένα ελεύθερο περιεχόμενο.

    Περισσότερα από 100 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες συνεχώς πρόσβαση στο Διαδίκτυο - αλλά ο αριθμός αυτός πρόκειται να αυξηθεί (η μέση πρόβλεψη: 300 εκατ. ευρώ). Ωστόσο, ενώ το Διαδίκτυο χρησιμοποιείται από το 35% των ατόμων με πρόσβαση στο Internet - e-mail χρησιμοποιείται περισσότερο από 60%. E-mail είναι η πιο συχνή λειτουργία ( "killer app") και εξειδικευμένων εφαρμογών (Eudora, Internet Mail, Microsoft Exchange) - δωρεάν χορηγίας ή διαφήμισης - κρατήσει το προσιτό σε όλους και φιλικές προς το χρήστη.

    Οι περισσότεροι από τους χρήστες σαν να κυκλοφορείτε (περιήγηση, επισκεφθείτε τοποθεσίες) το καθαρό χωρίς αιτία ή στόχο κατά νου. Το γεγονός αυτό καθιστά δύσκολη την εφαρμογή παραδοσιακές τεχνικές μάρκετινγκ.

    Ποια είναι η έννοια των "στοχοθετημένων ομάδων" ή "αγοράς μετοχών", στο πλαίσιο αυτό;

    Εάν ένας surfer επισκέψεις sites που ασχολούνται με το σεξ και εκτρεπόμενη πυρηνική φυσική κατά την ίδια συνεδρία - τι να κάνει;

    Το κοινό και οι νομοθετικές αντιδράσεις κατά της συγκέντρωσης των surfers δεδομένων μέσω Internet υπηρεσίες διαφήμισης και άλλων δικτυακών τόπων - οδήγησε στην αυξανόμενη άγνοια σχετικά με το προφίλ των χρηστών του Διαδικτύου, τη δημογραφία τους, τις συνήθειες, τις προτιμήσεις και dislikes.

    Άνθρωποι όπως και η ίδια η πράξη του σερφάροντας. Θέλουν να διασκέδασαν, τότε η χρήση του Internet ως εργαλείο εργασίας, κυρίως στην υπηρεσία του εργοδότη τους, που, συνήθως foots το νομοσχέδιο. Χρήστες αγάπη δωρεάν downloads (κυρίως λογισμικού).

    "Ελεύθερος" είναι μια λέξη κλειδί στο Διαδίκτυο: θα χρησιμοποιηθούν για να ανήκει στην αμερικανική κυβέρνηση και σε ένα σορό πανεπιστήμια. Χρήστες ήθελε πληροφορίες, με έμφαση στις ειδήσεις και τα δεδομένα σχετικά με νέα προϊόντα. Αλλά δεν ήθελα να ψωνίσετε για το καθαρό - ακόμα. Μόνο το 38% όλων των surfers προέβη σε αγορά κατά τη διάρκεια του 1998.

    67% από αυτούς adore εικονικό σεξ. 50% των τόπων που επισκέφθηκε τις περισσότερες φορές είναι porn sites (αυτό θυμίζει τις πρώτες ημέρες του Video Cassette Recorder - Βίντεο). Οι άνθρωποι αφιερώνουν τον ίδιο χρόνο για να παρακολουθείτε βίντεο ή τηλεόρασης, όπως κάνουν για να σερφάρει στο δίκτυο. Το Διαδίκτυο φαίνεται να cannibalize τηλεόραση.

    Φύλο ακολουθείται από τη μουσική, τον αθλητισμό, την υγεία, την τηλεόραση, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τον κινηματογράφο, την πολιτική, τα κατοικίδια ζώα και το μαγείρεμα τόπων. Οι άνθρωποι έχουν συνταχθεί σε διαδραστικά παιχνίδια. Το Διαδίκτυο σύντομα θα επιτρέπουν στους ανθρώπους να στοιχηματίζετε, εφόσον δεν παρεμποδίζεται από τη νομοθεσία. 10 δισ. δολάρια σε τυχερά παιχνίδια έχουν προβλεφθεί χρήματα για να περάσουν από το δίχτυ. Αυτό είναι λογικό: τίποτε δεν ήθελε έναν υπολογιστή για να παράσχουν άμεση (νομισματική και ψυχολογική) ανταμοιβές.

    Εμπορίου σχετικά με το δίχτυ είναι ένα άλλο αγαπημένο. Το Internet αποτελεί ένα τέλειο μέσο για την πώληση του λογισμικού και άλλα ψηφιακά προϊόντα (e-books). Το πρόβλημα της ασφάλειας των δεδομένων είναι καθ 'οδόν να λυθεί με το να SET (ή άλλες) παγκόσμιο πρότυπο.

    Ήδη από το 1995, το Διαδίκτυο είχε περισσότερα από 100 εικονικά εμπορικά κέντρα επισκέφθηκαν 2,5 εκατ. καταναλωτές (και πιθανώς διπλό αυτό τον αριθμό σε 1996).

    Οι προβλέψεις για το 1999 ήταν μεταξύ 1-5 δισ. δολαρίων των καθαρών αγορών (συν 2 δισεκατομμύρια δολάρια μέσω του on-line παροχής πληροφοριών, όπως η CompuServe και η AOL) - αποδείχθηκαν τραγικά εσφαλμένες. Ο πραγματικός αριθμός το 1998 ήταν 7 φορές την πρόβλεψη για το 1999.

    Είναι επίσης ευρέως πιστεύεται ότι περίπου το 20% του οικογενειακού προϋπολογισμού θα περάσουν από το Internet, όπως το ηλεκτρονικό χρήμα και το ποσό αυτό ανέρχεται σε 150 δισ. δολάρια.

    Το Διαδίκτυο θα γίνει ένας γίγαντας Inter-Bank συστήματος εκκαθάρισης και ποικίλη ΑΤΜ τύπου τραπεζικές και επενδυτικές υπηρεσίες που θα παρέχονται μέσω αυτής. Βασικά, όλα μπορούν να γίνουν μέσω του Διαδικτύου: ψάχνει για δουλειά, για παράδειγμα.

    Ωστόσο, το Internet, ποτέ δεν θα αντικαταστήσει την ανθρώπινη αλληλεπίδραση. Οι άνθρωποι είναι πιθανό να προτιμούν προσωπική τραπεζική, οι βιτρίνες και την κοινωνική εμπειρία της εμπορικό κέντρο σε τραπεζικές υπηρεσίες μέσω Διαδικτύου και του ηλεκτρονικού εμπορίου, ή m-commerce.

    Μερικά sites που έχουν ήδη ταξινομηθεί αθλητισμού διαφημίσεις. Αυτό δεν είναι ένας κακός τρόπος για να εξοφλήσει τα έξοδα, αν και οι περισσότεροι κατατάσσονται οι διαφημίσεις είναι δωρεάν (αυτή είναι η διαφήμιση που προσελκύουν ότι θέματα).

    Μια άλλη τάση είναι αναπτυσσόμενες ιστοσελίδα της βαθμολόγησης και της κριτικής. Θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον τρόπο η σημερινή είναι τυπωμένες εκδόσεις. Θα έχουν περιορισμένη επιρροή στις αποφάσεις της κατανάλωσης ορισμένων χρηστών. Περιηγητές ήδη αθλητισμού κουμπιά που φέρουν την επισήμανση "Τι Νέο" και "Τι Ζεστό". Οι περισσότερες μηχανές αναζήτησης προτείνουμε συγκεκριμένους δικτυακούς τόπους. Οι χρήστες είναι επιφυλακτικές. Μελέτες ανακάλυψε ότι δεν χρήστη, δεν έχει σημασία πόσο βαριά, έχει σταθερά ξανά επισκέφθηκε περισσότερες από 200 τοποθεσίες, ένας αριθμός minuscule. Οι 10 πιο δημοφιλείς δικτυακούς τόπους (Yahoo!, MSN, κλπ) προσέλκυσε πάνω από το 50% του συνόλου της κίνησης στο Διαδίκτυο. Site σύσταση υπηρεσιών συχνά παράγει τυχαία - κάποιες φορές, λάθος - επιλογές για τους χρήστες. Υπάρχουν επίσης ανησυχίες σχετικά με ζητήματα προστασίας της ιδιωτικής ζωής. Η Amazon backlah εναντίον της "αναγνώστες" κύκλοι "είναι ένα παράδειγμα.


    Web Κριτικών, που εργάζονται σήμερα κυρίως για τη έντυπου Τύπου, θα δημοσιεύσει τα αρτοσκευάσματα στο δίκτυο και θα συνδεθεί με ευφυές λογισμικό που θα υπερ-σύνδεση, να συστήνει και να αναφερθώ. Μερικοί κριτικοί θα προσδιοριστούν με ειδικές εφαρμογές - πραγματικά, έμπειρα συστήματα τα οποία θα ενσωματώσουν τις γνώσεις και την εμπειρία.

    Το Χρήμα

    Πού θα τα κεφάλαια που απαιτούνται για τη χρηματοδότηση όλων αυτών των εξελίξεων προέρχονται από?

    Και πάλι, υπάρχουν δύο σχολές:

    Ένας λέει ότι οι χώροι θα χρηματοδοτούνται μέσω της διαφήμισης - και έτσι θα μηχανές αναζήτησης και άλλες εφαρμογές προσβάσιμες από τους χρήστες.

    Ορισμένες ASPs (Application Service Providers οποία εκμισθώνουν πρόσβαση στην εφαρμογή λογισμικού η οποία διαμένει για τους servers) που εξετάζουμε αυτό το μοντέλο.

    Η δεύτερη εκδοχή είναι η απλούστερη και επιτρέπει την ύπαρξη μη εμπορικού περιεχομένου.

    Προτείνει να συλλέγουν αμελητέα ποσά (σεντ ή κλάσματα σεντ) από κάθε χρήστη για κάθε επίσκεψη ( "μικρο-πληρωμές") ή συνδρομή. Αυτά τα συσσωρευμένα σεντ ή συνδρομές θα δώσει τη δυνατότητα στους ιδιοκτήτες των παλαιών βιομηχανικών χώρων για να ενημερώσετε και να διατηρήσει και να ενθαρρύνει τους επιχειρηματίες να αναπτύξουν νέες. Ορισμένες aggregators περιεχομένου (ιδίως των ψηφιακών βιβλία) έχουν υιοθετήσει το μοντέλο αυτό (Questia, Fathom).

    Οι οπαδοί του πρώτου σχολείου τόνισε τα 5 εκατομμύρια δολάρια που επενδύθηκαν στη διαφήμιση κατά τη διάρκεια του 1995 και στα 60 εκατ. ευρώ περίπου που επενδύθηκαν κατά το 1996.

    Οι αντίπαλοι στο σημείο ακριβώς τους ίδιους αριθμούς: απαράδεκτα μικρό, όταν συγκριθούν με πιο συμβατικούς τρόπους διαφήμισης. Το δυναμικό της διαφήμισης στο net είναι περιορισμένη σε 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως το 1998, thundered απαισιόδοξων (πολλοί πίστευαν ότι έστω και το μισό ότι θα ήταν πολύ ωραίο). Το πραγματικό ποσό ήταν διπλάσιο της πρόβλεψης αλλά ακόμη απελπιστικά μικρή και ανεπαρκής για να στηρίξει την ανάπτυξη του περιεχομένου του Διαδικτύου.

    Συγκρίνετε αυτά τα αριθμητικά στοιχεία για την πώληση του λογισμικού του Internet ($ 4 δις), το υλικό στο Internet ($ 3 δισεκατομμύρια), παροχή πρόσβασης στο Internet ($ 4,2 δισ.) το 1995.

    Hembrecht και εκτιμάται ότι Quist Internet συναφείς βιομηχανίες scooped μέχρι 23,2 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως (Μια έκθεση κυκλοφόρησε στα μέσα του 1996).

    Και τι ακολουθεί διαφήμιση είναι πιο δύσκολα enocuraging.

    Ο καταναλωτής αλληλεπιδρά και η παράδοση του προϊόντος στον ίδιο. Αυτό - το στάδιο διανομής - είναι μια αργή και enervating Επίλογος για την συναρπαστική υπόθεση της παραγγελίας μέσω του διχτυού με την ταχύτητα του φωτός. Πάρα πολλοί καταναλωτές εξακολουθούν να διαμαρτύρονται ότι δεν λαμβάνουν αυτά που παραγγέλθηκαν, ή ότι η παράδοση έχει καθυστερήσει και τα ελαττωματικά προϊόντα.

    Η λύση μπορεί να βρίσκεται στην ολοκλήρωση της διαφήμισης και του περιεχομένου. Pointcast, για παράδειγμα, την ολοκληρωμένη διαφήμιση στην μεταδίδει ειδήσεις, συνεχούς ροής και στην οθόνη του χρήστη, ακόμα και όταν ανενεργός (οι προτάσεις αυτές αποτελούν ένα ενεργό downloadable οθόνης και ticker σε μια "ώθηση της τεχνολογίας"). Λήψη της ψηφιακής μουσικής, βίντεο και κείμενα (e-books) θα οδηγήσει σε άμεση ικανοποίηση των καταναλωτών και θα αυξήσουν την αποτελεσματικότητα της διαφήμισης.

    Ό, τι και με την περίπτωση, ένα ενιαίο, το οποίο συμφωνήθηκε σύστημα βαθμολόγησης ως βάση για τον καταλογισμό τους διαφημιστές, είναι απολύτως απαραίτητη. Τίθεται επίσης το ερώτημα του τι κάνει ο διαφημιζόμενος πληρώσει;

    Πολλοί διαφημιστές (Procter and Gamble, για παράδειγμα) να αρνούνται να πληρώσουν ανάλογα με τον αριθμό των συμπτώσεων ή εμφανίσεις (= καταχωρήσεις, επισκέψεις σε ένα site). Συμφωνούν να πληρώσει μόνο ανάλογα με τον αριθμό των καιρών ότι η διαφήμιση ήταν hit (προβολές σελίδων).

    Αυτή η διαφορετική βάση υπολογισμού είναι πιθανό να αναστατώσει το σύνολο των εσόδων σενάρια.

    Πολύ λίγοι τόποι σημαντικό, ενάρετοι εφημερίδες, για συνδρομητές. Dow Jones (Wall Street Journal) και The Economist, για να αναφέρουμε μόνο δύο.

    Θα πάρει αυτό καταστεί η επικρατούσα τάση;

    Το Internet ως μεταφορά

    Τρεις μεταφορικές μου έρχονται στο μυαλό όταν εξετάζουμε το Διαδίκτυο "φιλοσοφικά".

    Το Διαδίκτυο ως Χαοτική Βιβλιοθήκη

    1. Το πρόβλημα της καταλογογράφησης

    Το Internet αποτελεί μια συλλογή των δισεκατομμυρίων σελίδων που περιέχει πληροφορίες. Μερικά από αυτά είναι ορατά και άλλα κρυμμένα από βάσεις δεδομένων που δημιουργούνται από τους χρήστες των αιτήσεων ( "Invisible Internet").

    Το Internet δεν εμφανίζει διακριτά σειρά, ταξινόμηση ή κατηγοριοποίηση. Σε αντίθεση με την "κλασική" βιβλιοθήκες, κανείς δεν έχει εφευρεθεί στην καταλογογράφηση πρότυπο (Dewey θυμάστε;). Αυτό που απαιτείται είναι τόσο ότι είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι δεν έχει εφευρεθεί ακόμη. Μερικά sites πράγματι εφαρμόζεται η Dewey Δεκαδική Syatem (Suite101). Άλλοι προεπιλογή σε μια δομή (Open Directory, Yahoo!, Smart Δείτε και άλλες).

    Είχε ένα τέτοιο πρότυπο υπήρχαν (που συμφωνήθηκαν αριθμητική μέθοδο καταλογογράφησης) - κάθε site θα έχουν αυτο-κατάταξης. Δικτυακοί τόποι θα έχουν συμφέρον να το πράξουν για να αυξήσουν τα ποσοστά διείσδυσης και την προβολή τους. Αυτό, φυσικά, θα είχε εξαλειφθεί η ανάγκη για τη σημερινή clunky, ελλιπής και (ιδιαίτερα) η αναποτελεσματική μηχανές αναζήτησης.

    Ένας δικτυακός τόπος ο αριθμός των οποίων ξεκινά με 900 θα εντοπίζονται άμεσα ως ασχολούνται με την ιστορία και την πολλαπλή ταξινόμηση θα ενθαρρυνθούν να επιτρέπει λεπτές διατομές τους να βγει. Ένα παράδειγμα αυτής της αναδυόμενης τεχνολογίας της "αυτοχρηματοδότησης κατάταξη» και «αυτο-δημοσίευση» (αν και περιορισμένη σε ακαδημαϊκό πόρων) είναι το "Academic Resource Channel" από Scindex.

    Οι χρήστες δεν θα χρειαστεί να θυμηθεί reams των αριθμών. Μέλλον browsers θα ομοιάζει με καταλόγους, αρέσει πολύ η εφαρμογές που χρησιμοποιούνται στο σύγχρονο βιβλιοθήκες. Συγκρίνετε αυτή την ουτοπία με την τρέχουσα dystopy. Οι χρήστες του αγώνα με reams άσχετο υλικό για να καταλήξουν τελικά σε μια μερική και απογοητευτική προορισμού. Ταυτόχρονα, είναι πιθανό web sites τα οποία ταιριάζουν ακριβώς με την κακή ανάγκες των χρηστών. Ωστόσο, αυτό που σήμερα καθορίζει τις πιθανότητες μια ευτυχισμένη συνάντηση μεταξύ του χρήστη και το περιεχόμενο - είναι οι ιδιοτροπίες της ειδικής μηχανής αναζήτησης που χρησιμοποιούνται και τα πράγματα όπως η μετα-ετικέτες, τίτλους, το τέλος που καταβλήθηκε, το άνοιγμα ή το δικαίωμα της ελευθερίας ποινές.

    2. Screen έναντι Σελίδα

    Η οθόνη του υπολογιστή, λόγω της φυσικής τους περιορισμούς (μέγεθος, το γεγονός ότι θα πρέπει να scrolled) αδυνατεί να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά με την τυπωμένη σελίδα. Ο τελευταίος εξακολουθεί να είναι το πιο ευρηματικά μεσοπρόθεσμα έχει ακόμα εφευρεθεί για την αποθήκευση και την απελευθέρωση των κειμενικών πληροφοριών. Χορηγούνται: οθόνη ενός υπολογιστή είναι καλύτερα στην ανάδειξη των διακριτών μονάδων πληροφοριών. Έτσι, αυτό εφιστά την batlle γραμμές: δομές (τυπωμένων σελίδων) έναντι μονάδες (στην οθόνη), η συνεχής και εύκολα αναστρέψιμες έναντι του διακριτός.

    Η λύση είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να μεταφράσει σε οθόνες υπολογιστών έντυπο υλικό. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς, αλλά δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Οθόνες υπολογιστών εξακολουθούν να είναι εχθρικά προς την off-line εκτύπωση. Με άλλα λόγια: αν ένας χρήστης αντίγραφα των πληροφοριών από το Internet για να του Word Processor (ή αντιστρόφως, για το ζήτημα αυτό) - που καταλήγει με ένα κατακερματισμένο, γεμάτο σκουπίδια και μη αισθητική έγγραφο.

    Πολύ λίγα site προγραμματιστές θα προσπαθήσει να κάνει κάτι γι 'αυτό - ακόμα λιγότεροι καταφέρουμε.

    3. Το Διαδίκτυο και το CD-ROM

    Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του περιεχομένου τους προμηθευτές είναι ότι δεν αναμειγνύεται το περιεχόμενο ή έχουν μια "στατική-δυναμική αλληλεπίδραση".

    Το Internet μπορεί πλέον εύκολα να αλληλεπιδρούν με τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης (κυρίως με CD ήχου και με CD-ROM) - ακόμη και ως την πλοήγηση των χρηστών.

    Τα παραδείγματα αφθονούν:

    A shopping κατάλογος μπορεί να διανέμεται σε ένα CD-ROM μέσω ταχυδρομείου. The Internet Site will allow the user to order a product previously selected from the catalogue, while off-line. The catalogue could also be updated through the site (as is done with CD-ROM encyclopedias).

    The advantages of the CD-ROM are clear: very fast access time (dozens of times faster than the access to a site using a dial up connection) and a data storage capacity tens of times bigger than the average website.

    Another example: a CD-ROM can be distributed, containing hundreds of advertisements. The consumer will select the ad that he wants to see and will connect to the Internet to view a relevant video.

    He could then also have an interactive chat (or a conference) with a salesperson, receive information about the company, about the ad, about the advertising agency which created the ad - and so on.

    CD-ROM based encyclopedias (such as the Britannica, Encarta, Grolier) already contain hyperlinks which carry the user to sites selected by an Editorial Board.

    But CD-ROMs are probably a doomed medium. This industry chose to emphasize the wrong things. Storage capacity increased exponentially and, within a year, desktops with 80 Gb hard disks will be common. Moreover, the Network Computer - the stripped down version of the personal computer - will put at the disposal of the average user terabytes in storage capacity and the processing power of a supercomputer. What separates computer users from this utopia is the communication bandwidth. With the introduction of radio, statellite, ADSL broadband services, cable modems and compression methods - video (on demand), audio and data will be available speedily and plentifully.

    The CD-ROM, on the other hand, is not mobile. It requires installation and the utilization of sophisticated hardware and software. This is no user friendly push technology. It is nerd-oriented. As a result, CD-ROMs are not an immediate medium. There is a long time lapse between the moment they are purchased and the moment the first data become accessible to the user. Compare this to a book or a magazine. Data in these oldest of media is instantly available to the user and allows for easy and accurate "back" and "forward" functions.

    Perhaps the biggest mistake of CD-ROM manufacturers has been their inability to offer an integrated hardware and software package. CD-ROMs are not compact. A Walkman is a compact hardware-cum-software package. It is easily transportable, it is thin, it contains numerous, user-friendly, sophisticated functions, it provides immediate access to data. So does the discman or the MP3-man. This cannot be said of the CD-ROM. By tying its future to the obsolete concept of stand-alone, expensive, inefficient and technologically unreliable personal computers - CD-ROMs have sentenced themselves to oblivion (with the possible exception of reference material).

    4. On-line Reference Libraries

    These already exist. A visit to the on-line Encyclopaedia Britannica exemplifies some of the tremendous, mind boggling possibilities:

    Each entry is hyperlinked to sites on the Internet which deal with the same subject matter. The sites are carefully screened (though more detailed descriptions of each site should be available - they could be prepared either by the staff of the encyclopaedia or by the site owner). Links are available to data in various forms, including audio and video. Everything can be copied to the hard disk or to CD-ROMs.

    This is a new conception of a knowledge centre - not just an assortment of material. It is modular, can be added on and subtracted from. It can be linked to a voice Q&A centre. Queries by subscribers can be answered by e-mail, by fax, posted on the site, hard copies can be sent by post. This "Trivial Pursuit" service could be very popular - there is considerable appetite for "Just in Time Information". The Library of Congress - together with a few other libraries - is in the process of making just such a service available to the public (CDRS - Collaborative Digital Reference Service).

    5. The Feedback Option

    Hard to believe, but very few sites encourage their guests to express an opinion about the site, its contents and its aesthetics. This indicates an ossified mode of thinking about the most dynamic mass medium ever created, the only interactive mass medium yet. Each site must absolutely contain feedback and rating questionnaires. It has the side benefit of creating a database of the visitors to the site.

    Moreover, each site can easily become a "knowledge centre".

    Let us consider a site dedicated to advertising and marketing:

    It can contain feedback questionnaires (what do you think about the site, suggestions for improvement, mailto and leave message facilities, etc.)

    It can contain rating questionnaires (rate these ads, these TV or radio shows, these advertising campaigns).

    It can allocate some space to clients to create their home pages in (these home pages could lead to their sites, to other sites, to other sections of the host site - and, in any case, will serve as a display of the creative talent of the site owners). This will give the site owners a picture of the distribution of the areas of interest of the visitors to the site.

    The site can include statistical, tracking and counter software.

    Such a site can refer to hundreds of useful shareware applications (which deal with different aspects of advertising and marketing, for instance). Developers of applications will be able to use the site to promote their products. Other practical applications could also be referred to from - or reside on - the site (browsers, games, search engines).

    And all this can be organized in a portal structure (for instance, by adopting the open software of the Open Directory Project).

    6. Internet Derived CD-ROMS

    The Internet is an enormous reservoir of freely available, public domain, information.

    With a minimal investment, this information can be gathered into coherent, theme oriented, cheap CD-ROMs. Each such CD-ROM can contain:

    Addresses of web sites specific to the subject matter

  • The first pages of each of these sites
  • Hyperlinks to each of the sites
  • A browser
  • Access to all the important search engines
  • Recommended search strings (it is extremely difficult to formulate a successful search in the Internet, it takes expertise. "Ready-made searches" will be a hit in the future, as the number of sites grows)
  • A dictionary of professional terms, a speller and a thesaurus
  • A list of general reference sites
  • Shareware specific to the field


    7. Publishing

    The Internet is the world's largest "publisher", by far. It "publishes" FAQs (Frequent Answers and Questions regarding almost every technical matter in the world), e-zines (electronic versions of magazines, not a very profitable pursuit), the electronic versions of dailies (together with on-line news and information services), reference and other e-books, monographs, articles and minutes of discussions ("threads"), among other types of material.

    Publishing an e-zine has a few advantages: it promotes the sales of the printed edition, it helps to sign on subscribers and it leads to the sale of advertising space. The electronic archive function (see next section) saves the need to file back issues, the space required to do so and the irritating search for data items.

    The future trend is a combined subscription: electronic (mainly for the archival value and the ability to hyperlink to additional information) and printed (easier to browse current issue).

    The electronic daily presents other advantages:

    It allows for immediate feedback and for flowing, almost real-time, communication between writers and readers. The electronic version, therefore, acquires a gyroscopic function: a navigation instrument, always indicating deviations from the "right" course. The content can be instantly updated and immediacy has its premium (remember the Lewinsky affair?).

    Strangely, this (conventional) field was the first to develop a "virtual reality" facet. There are virtual "magazine stalls". They look exactly like the real thing and the user can buy a paper using his mouse.

    Specialty hand held devices already allow for downloading and storage of vast quantities of data (up to 4000 print pages). The user gains access to libraries containing hundreds of texts, adapted to be downloaded, stored and read by the specific device. Again, a convergence of standards is to be expected in this field as well (the final contenders will probably be Adobe's PDF against Microsoft's MS-Reader).

    Broadly, e-books are treated either as:

    Continuation of print books (p-books) by other means

    or as

    A whole new publishing universe.

    Since p-books are a more convenient medium then e-books - they will prevail in any straightforward "medium replacement" or "medium displacement" battle.

    In other words, if publishers will persist in the simple and straightforward conversion of p-books to e-books - then e-books are doomed. They are simply inferior to the price, comfort, tactile delights, browseability and scanability of p-books.

    But e-books - being digital - open up a vista of hitherto neglected possibilities. These will only be enhanced and enriched by the introduction of e-paper and e-ink. Among them:

  • Hyperlinks within the e-book and without it - to web content, reference works, etc.
  • Embedded instant shopping and ordering links
  • Divergent, user-interactive, decision driven plotlines
  • Interaction with other e-books (using a wireless standard) - collaborative authoring
  • Interaction with other e-books - gaming and community activities
  • Automatically or periodically updated content
  • Multimedia
  • Database, Favourites and History Maintenance (reading habits, shopping habits, interaction with other readers, plot related decisions and much more)
  • Automatic and embedded audio conversion and translation capabilities
  • Full wireless piconetworking and scatternetworking capabilities


    The technology is still not fully there. Wars rage in both the wireless and the ebook realms. Platforms compete. Standards clash. Gurus debate. But convergence is inevitable and with it the e-book of the future.

    8. The Archive Function

    The Internet is also the world's biggest cemetery: tens of thousands of deadbeat sites, still accessible - the "Ghost Sites" of this electronic frontier.

    This, in a way, is collective memory. One of the Internet's main functions will be to preserve and transfer knowledge through time. It is called "memory" in biology - and "archive" in library science. The history of the Internet is being documented by search engines (Google) and specialized services (Alexa) alike.


    The Internet as a Collective Brain

    Drawing a comparison from the development of a human baby - the human race has just commenced to develop its neural system.

    The Internet fulfils all the functions of the Nervous System in the body and is, both functionally and structurally, pretty similar. It is decentralized, redundant (each part can serve as functional backup in case of malfunction). It hosts information which is accessible in a few ways, it contains a memory function, it is multimodal (multimedia - textual, visual, audio and animation).

    I believe that the comparison is not superficial and that studying the functions of the brain (from infancy to adulthood) - amounts to perusing the future of the Net itself.

    1. The Collective Computer

    To carry the metaphor of "a collective brain" further, we would expect the processing of information to take place in the Internet, rather than inside the end-user's hardware (the same way that information is processed in the brain, not in the eyes). Desktops will receive the results and communicate with the Net to receive additional clarifications and instructions and to convey information gathered from their environment (mostly, from the user).

    This is part fo the philosophy of the JAVA programming language. It deals with applets - small bits of software - and links different computer platforms by means of software.

    Put differently:

    Future servers will contain not only information (as they do today) - but also software applications. The user of an application will not be forced to buy it. He will not be driven into hardware-related expenditures to accommodate the ever growing size of applications. He will not find himself wasting his scarce memory and computing resources on passive storage. Instead, he will use a browser to call a central computer. This computer will contain the needed software, broken to its elements (=applets, small applications). Anytime the user wishes to use one of the functions of the application, he will siphon it off the central computer. When finished - he will "return" it. Processing speeds and response times will be such that the user will not feel at all that it is not with his own software that he is working (the question of ownership will be very blurred in such a world). This technology is available and it provoked a heated debated about the future shape of the computing industry as a whole (desktops - really power packs - or network computers, a little more than dumb terminals). Applications are already offered to corporate users by ASPs (Application Service Providers).

    In the last few years, scientists put the combined power of the computers linked to the internet at any given moment to perform astounding feats of distributed parallel processing. Millions of PCs connected to the net co-process signals from outer space, meteorological data and solve complex equations. This is a prime example of a collective brain in action.

    2. The Intranet - a Logical Extension of the Collective Computer

    LANs (Local Area Networks) are no longer a rarity in corporate offices. WANs (wide Area Networks) are used to connect geographically dispersed organs of the same legal entity (branches of a bank, daughter companies, a sales force). Many LANs are wireless.

    The intranet / extranet and wireless LANs will be the winners. They will gradually eliminate both fixed line LANs and WANs. The Internet offers equal, platform-independent, location-independent and time of day - independent access to all the members of an organization.Sophisticated firewall security application protects the privacy and confidentiality of the intranet from all but the most determined and savvy hackers.

    The Intranet is an inter-organizational communication network, constructed on the platform of the Internet and which enjoys all its advantages. The extranet is open to clients and suppliers as well.

    The company's server can be accessed by anyone authorized, from anywhere, at any time (with local - rather than international - communication costs). The user can leave messages (internal e-mail or v-mail), access information - proprietary or public - from it and to participate in "virtual teamwork" (see next chapter).

    By the year 2002, a standard intranet interface will emerge. This will be facilitated by the opening up of the TCP/IP communication architecture and its availability to PCs. A billion USD will go just to finance intranet servers - or, at least, this is the median forecast.

    The development of measures to safeguard server routed inter-organizational communication (firewalls) is the solution to one of two obstacles to the institution of the Intranet. The second problem is the limited bandwidth which does not permit the efficient transfer of audio (not to mention video).

    It is difficult to conduct video conferencing through the Internet. Even the voices of discussants who use internet phones come out (slightly) distorted.

    All this did not prevent 95% of the Fortune 1000 from installing intranet. 82% of the rest intend to install one by the end of this year. Medium to big size American firms have 50-100 intranet terminals per every internet one.

    At the end of 1997, there were 10 web servers per every other type of server in organizations. The sale of intranet related software was projected to multiply by 16 (to 8 billion USD) by the year 1999.

    One of the greatest advantages of the intranet is the ability to transfer documents between the various parts of an organization. Consider Visa: it pushed 2 million documents per day internally in 1996.

    An organization equipped with an intranet can (while protected by firewalls) give its clients or suppliers access to non-classified correspondence. This notion has its charm. Consider a newspaper: it can give access to all the materials which were discarded by the editors. Some news are fit to print - yet are discarded because of space limitations. Still, someone is bound to be interested. It costs the newspaper close to nothing (the material is, normally, already computer-resident) - and it might even generate added circulation and income. It can be even conceived as an "underground, non-commercial, alternative" newspaper for a wholly different readership.

    The above is but one example of the possible use of the intranet to communicate with the organization's consumer base.

    3. Mail and Chat

    The Internet (its e-mail possibilities) is eroding traditional mail. The market share of the post office in conveying messages by regular mail has dwindled from 77% to 62% (1995). E-mail has expanded to capture 36% (up from 19%).

    90% of customers with on-line access use e-mail from time to time and 60% work with it regularly. More than 2 billion messages traverse the internet daily.

    E-mail applications are available as freeware and are included in all browsers. Thus, the Internet has completely assimilated what used to be a separate service, to the extent that many people make the mistake of thinking that e-mail is a feature of the Internet. Microsoft continues to incorporate previously independent applications in its browsers - a behaviour which led to the 1999 anti-trust lawsuit against it.

    The internet will do to phone calls what it has done to mail. Already there are applications (Intel's, Vocaltec's, Net2Phone) which enable the user to conduct a phone conversation through his computer. The voice quality has improved. The discussants can cut into each others words, argue and listen to tonal nuances. Today, the parties (two or more) engaging in the conversation must possess the same software and the same (computer) hardware. In the very near future, computer-to-regular phone applications will eliminate this requirement. And, again, simultaneous multi-modality: the user can talk over the phone, see his party, send e-mail, receive messages and transfer documents - without obstructing the flow of the conversation.

    The cost of transferring voice will become so negligible that free voice traffic is conceivable in 3-5 years. Data traffic will overtake voice traffic by a wide margin.

    This beats regular phones.

    The next phase will probably involve virtual reality. Each of the parties will be represented by an "avatar", a 3-D figurine generated by the application (or the user's likeness mapped into the software and superimposed on the the avatar). These figurines will be multi-dimensional: they will possess their own communication patterns, special habits, history, preferences - in short: their own "personality".

    Thus, they will be able to maintain an "identity" and a consistent pattern of communication which they will develop over time.

    Such a figure could host a site, accept, welcome and guide visitors, all the time bearing their preferences in its electronic "mind". It could narrate the news, like "Ananova" does. Visiting sites in the future is bound to be a much more pleasant affair.

    4. E-cash

    In 1996, the four corporate giants (Visa, MasterCard, Netscape and Microsoft) agreed on a standard for effecting secure payments through the Internet: SET. Internet commerce is supposed to mushroom by a factor of 50 to 25 billion USD. Site owners will be able to collect rent from passing visitors - or fees for services provided within the site. Amazon instituted an honour system to collect donations from visitors. Dedicated visitors will not be deterred by such trifles.

    5. The Virtual Organization

    The Internet allows simultaneous communication between an almost unlimited number of users. This is coupled with the efficient transfer of multimedia (video included) files.

    This opens up a vista of mind boggling opportunities which are the real core of the Internet revolution: the virtual collaborative ("Follow the Sun") modes.

    Examples:

    A group of musicians will be able to compose music or play it - while spatially and temporally separated;

    Advertising agencies will be able to co-produce ad campaigns in a real time interactive mode;

    Cinema and TV films will be produced from disparate geographical spots through the teamwork of people who never meet, except through the net.

    These examples illustrate the concept of the "virtual community". Locations in space and time will no longer hinder a collaboration in a team: be it scientific, artistic, cultural, or for the provision of services (a virtual law firm or accounting office, a virtual consultancy network).

    Two on going developments are the virtual mall and the virtual catalogue.

    There are well over 300 active virtual malls in the Internet. They were frequented by 32.5 million shoppers, who shopped in them for goods and services in 1998. The intranet can also be thought of as a "virtual organization", or a "virtual business".

    The virtual mall is a computer "space" (pages) in the internet, wherein "shops" are located. These shops offer their wares using visual, audio and textual means. The visitor passes a gate into the store and looks through its offering, until he reaches a buying decision. Then he engages in a feedback process: he pays (with a credit card), buys the product and waits for it to arrive by mail. The manufacturers of digital products (intellectual property such as e-books or software) have begun selling their merchandise on-line, as file downloads.

    Yet, slow communications and limited bandwidth - constrain the growth potential of this mode of sale. Once solved - intellectual property will be sold directly from the net, on-line. Until such time, the intervention of the Post Office is still required. So, then virtual mall is nothing but a glorified computerized mail catalogue or Buying Channel, the only difference being the exceptionally varied inventory.

    Websites which started as "specialty stores" are fast transforming themselves into multi-purpose virtual malls. Amazon.com, for instance, has bought into a virtual pharmacy and into other virtual businesses. It is now selling music, video, electronics and many other products. It started as a bookstore.

    This contrasts with a much more creative idea: the virtual catalogue. It is a form of narrowcasting (as opposed to broadcasting): a surgically accurate targeting of potential consumer audiences. Each group of profiled consumers (no matter how small) is fitted with their own - digitally generated - catalogue. This is updated daily: the variety of wares on offer (adjusted to reflect inventory levels, consumer preferences and goods in transit) - and prices (sales, discounts, package deals) change in real time.

    The user will enter the site and there delineate his consumption profile and his preferences. A customized catalogue will be immediately generated for him.

    From then on, the history of his purchases, preferences and responses to feedback questionnaires will be accumulated and added to a database.

    Each catalogue generated for him will come replete with order forms. Once the user concluded his purchases, his profile will be updated.

    There is no technological obstacles to implementing this vision today - only administrative and legal ones. Big retail stores are not up to processing the flood of data expected to arrive. They also remain highly sceptical regarding the feasibility of the new medium. And privacy issues prevent data mining or the effective collection and usage of personal data.

    The virtual catalogue is a private case of a new internet off-shoot: the "smart (shopping) agents". These are AI applications with "long memories".

    They draw detailed profiles of consumers and users and then suggest purchases and refer to the appropriate sites, catalogues, or virtual malls.

    They also provide price comparisons and the new generation (NetBot) cannot be blocked or fooled by using differing product categories.

    In the future, these agents will refer also to real life retail chains and issue a map of the branch or store closest to an address specified by the user (the default being his residence). This technology can be seen in action in a few music sites on the web and is likely to be dominant with wireless internet appliances. The owner of an internet enabled (third generation) mobile phone is likely to be the target of geographically-specific marketing campaigns, ads and special offers pertaining to his current location (as reported by his GPS - satellite Geographic Positioning System).

    6. Internet News

    Internet news are advantaged. They can be frequently and dynamically updated (unlike static print news) and be always accessible (similar to print news), immediate and fresh.

    The future will witness a form of interactive news. A special "corner" in the site will be open to updates posted by the public (the equivalent of press releases). This will provide readers with a glimpse into the making of the news, the raw material news are made of. The same technology will be applied to interactive TVs. Content will be downloaded from the internet and be displayed as an overlay on the TV screen or in a square in a special location. The contents downloaded will be directly connected to the TV programming. Thus, the biography and track record of a football player will be displayed during a football match and the history of a country when it gets news coveage.

    Terra Internetica - Internet, an Unknown Continent

    This is an unconventional way to look at the Internet. Laymen and experts alike talk about "sites" and "advertising space". Yet, the Internet was never compared to a new continent whose surface is infinite.

    The Internet will have its own real estate developers and construction companies. The real life equivalents derive their profits from the scarcity of the resource that they exploit - the Internet counterparts will derive their profits from the tenants (the content).

    Two examples:

    A few companies bought "Internet Space" (pages, domain names, portals), developed it and make commercial use of it by:

  • renting it out
  • constructing infrastructure and selling it
  • providing an intelligent gateway, entry point to the rest of the internet
  • or selling advertising space which subsidizes the tenants (Yahoo!-Geocities, Tripod and others).
  • Cybersquatting (purchasing specific domain names identical to brand names in the "real" world) and then selling the domain name to an interested party


    Internet Space can be easily purchased or created. The investment is low and getting lower with the introduction of competition in the field of domain registration services and the increase in the number of top domains.

    Then, infrastructure can be erected - for a shopping mall, for free home pages, for a portal, or for another purpose. It is precisely this infrastructure that the developer can later sell, lease, franchise, or rent out.

    At the beginning, only members of the fringes and the avant-garde (inventors, risk assuming entrepreneurs, gamblers) invest in a new invention. The invention of a new communications technology is mostly accompanied by devastating silence.

    No one knows to say what are the optimal uses of the invention (in other words, what is its future). Many - mostly members of the scientific and business elites - argue that there is no real need for the invention and that it substitutes a new and untried way for old and tried modes of doing the same thing (so why assume the risk?)

    These criticisms are usually founded:

    To start with, there is, indeed, no need for the new medium. A new medium invents itself - and the need for it. It also generates its own market to satisfy this newly found need.

    Two prime examples are the personal computer and the compact disc.

    When the PC was invented, its uses were completely unclear. Its performance was lacking, its abilities limited, it was horribly user unfriendly.

    It suffered from faulty design, absent user comfort and ease of use and required considerable professional knowledge to operate. The worst part was that this knowledge was unique to the new invention (not portable).

    It reduced labour mobility and limited one's professional horizons. There were many gripes among those assigned to tame the new beast.

    The PC was thought of, at the beginning, as a sophisticated gaming machine, an electronic baby-sitter. As the presence of a keyboard was detected and as the professional horizon cleared it was thought of in terms of a glorified typewriter or spreadsheet. It was used mainly as a word processor (and its existence justified solely on these grounds). The spreadsheet was the first real application and it demonstrated the advantages inherent to this new machine (mainly flexibility and speed). Still, it was more (speed) of the same. A quicker ruler or pen and paper. What was the difference between this and a hand held calculator (some of them already had computing, memory and programming features)?

    The PC was recognized as a medium only 30 years after it was invented with the introduction of multimedia software. All this time, the computer continued to spin off markets and secondary markets, needs and professional specialities. The talk as always was centred on how to improve on existing markets and solutions.

    The Internet is the computer's first important breakthrough. Hitherto the computer was only quantitatively different - the multimedia and the Internet have made it qualitatively superior, actually, sui generis, unique.

    This, precisely, is the ghost haunting the Internet:

    It has been invented, is maintained and is operated by computer professionals. For decades these people have been conditioned to think in Olympic terms: more, stronger, higher. Not: new, unprecedented, non-existent. To improve - not to invent. They stumbled across the Internet - it invented itself despite its own creators.

    Computer professionals (hardware and software experts alike) - are linear thinkers. The Internet is non linear and modular.

    It is still the age of hackers. There is still a lot to be done in improving technological prowess and powers. But their control of the contents is waning and they are being gradually replaced by communicators, creative people, advertising executives, psychologists and the totally unpredictable masses who flock to flaunt their home pages.

    These all are attuned to the user, his mental needs and his information and entertainment preferences.

    The compact disc is a different tale. It was intentionally invented to improve upon an existing technology (basically, Edison's Gramophone). Market-wise, this was a major gamble: the improvement was, at first, debatable (many said that the sound quality of the first generation of compact discs was inferior to that of its contemporaneous record players). Consumers had to be convinced to change both software and hardware and to dish out thousands of dollars just to listen to what the manufacturers claimed was better quality Bach. A better argument was the longer life of the software (though contrasted with the limited life expectancy of the consumer, some of the first sales pitches sounded absolutely morbid).

    The computer suffered from unclear positioning. The compact disc was very clear as to its main functions - but had a rough time convincing the consumers.


    Every medium is first controlled by the technical people. Gutenberg was a printer - not a publisher. Yet, he is the world's most famous publisher. The technical cadre is joined by dubious or small-scale entrepreneurs and, together, they establish ventures with no clear vision, market-oriented thinking, or orderly plan of action. The legislator is also dumbfounded and does not grasp what is happening - thus, there is no legislation to regulate the use of the medium. Witness the initial confusion concerning copyrighted software and the copyrights of ROM embedded software. Abuse or under-utilization of resources grow. Recall the sale of radio frequencies to the first cellular phone operators in the West - a situation which repeats itself in Eastern and Central Europe nowadays.

    But then more complex transactions - exactly as in real estate in "real life" - begin to emerge.

    This distinction is important. While in real life it is possible to sell an undeveloped plot of land - no one will buy "pages". The supply of these is unlimited - their scarcity (and, therefore, their virtual price) is zero.

    The second example involves the utilization of a site - rather than its mere availability.

    A developer could open a site wherein first time authors will be able to publish their first manuscript - for a fee. Evidently, such a fee will be a fraction of what it would take to publish a "real life" book. The author could collect money for any downloading of his book - and split it with the site developer. The potential buyers will be provided with access to the contents and to a chapter of the books. This is currently being done by a few fledgling firms but a full scale publishing industry has not yet developed.

    The Life of a Medium The internet is simply the latest in a series of networks which revolutionized our lives. A century before the internet, the telegraph, the railways, the radio and the telephone have been similarly heralded as "global" and transforming.

    Every medium of communications goes through the same evolutionary cycle:

    Anarchy

    The Public Phase

    At this stage, the medium and the resources attached to it are very cheap, accessible, under no regulatory constraints. The public sector steps in: higher education institutions, religious institutions, government, not for profit organizations, non governmental organizations (NGOs), trade unions, etc. Bedevilled by limited financial resources, they regard the new medium as a cost effective way of disseminating their messages.

    The Internet was not exempt from this phase which ended only a few years ago. It started with a complete computer anarchy manifested in ad hoc networks, local networks, networks of organizations (mainly universities and organs of the government such as DARPA, a part of the defence establishment, in the USA). Non commercial entities jumped on the bandwagon and started sewing these networks together (an activity fully subsidized by government funds). The result was a globe encompassing network of academic institutions. The American Pentagon established the network of all networks, the ARPANET. Other government departments joined the fray, headed by the National Science Foundation (NSF) which withdrew only lately from the Internet.

    The Internet (with a different name) became semi-public property - with access granted to the chosen few.

    Radio took precisely this course. Radio transmissions started in the USA in 1920. Those were anarchic broadcasts with no discernible regularity. Non commercial organizations and not for profit organizations began their own broadcasts and even created radio broadcasting infrastructure (albeit of the cheap and local kind) dedicated to their audiences. Trade unions, certain educational institutions and religious groups commenced "public radio" broadcasts.

    The Commercial Phase

    When the users (eg, listeners in the case of the radio, or owners of PCs and modems in the example of the Internet) reach a critical mass - the business sector is alerted. In the name of capitalist ideology (another religion, really) it demands "privatization" of the medium. This harps on very sensitive strings in every Western soul: the efficient allocation of resources which is the result of competition, corruption and inefficiency naturally associated with the public sector ("Other People's Money" - OPM), the ulterior motives of members of the ruling political echelons (the infamous American Paranoia), a lack of variety and of catering to the tastes and interests of certain audiences, the equation private enterprise = democracy and more.

    The end result is the same: the private sector takes over the medium from "below" (makes offers to the owners or operators of the medium - that they cannot possibly refuse) - or from "above" (successful lobbying in the corridors of power leads to the appropriate legislation and the medium is "privatized").

    Every privatization - especially that of a medium - provokes public opposition. There are (usually founded) suspicions that the interests of the public were compromised and sacrificed on the altar of commercialization and rating. Fears of monopolization and cartelization of the medium are evoked - and justified, in due time. Otherwise, there is fear of the concentration of control of the medium in a few hands. All these things do happen - but the pace is so slow that the initial fears are forgotten and public attention reverts to fresher issues.

    A new Communications Act was legislated in the USA in 1934. It was meant to transform radio frequencies into a national resource to be sold to the private sector which will use it to transmit radio signals to receivers. In other words: the radio was passed on to private and commercial hands. Public radio was doomed to be marginalized.

    The American administration withdrew from its last major involvement in the Internet in April 1995, when the NSF ceased to finance some of the networks and, thus, privatized its hitherto heavy involvement in the net.

    A new Communications Act was legislated in 1996. It permitted "organized anarchy". It allowed media operators to invade each other's territories.

    Phone companies will be allowed to transmit video and cable companies will be allowed to transmit telephony, for instance. This is all phased over a long period of time - still, it is a revolution whose magnitude is difficult to gauge and whose consequences defy imagination. It carries an equally momentous price tag - official censorship. "Voluntary censorship", to be sure, somewhat toothless standardization and enforcement authorities, to be sure - still, a censorship with its own institutions to boot. The private sector reacted by threatening litigation - but, beneath the surface it is caving in to pressure and temptation, constructing its own censorship codes both in the cable and in the internet media.

    Institutionalization

    This phase is the next in the Internet's history, though, it seems, unbeknownst to it.

    It is characterized by enhanced activities of legislation. Legislators, on all levels, discover the medium and lurch at it passionately. Resources which were considered "free", suddenly are transformed to "national treasures not to be dispensed with cheaply, casually and with frivolity".

    It is conceivable that certain parts of the Internet will be "nationalized" (for instance, in the form of a licensing requirement) and tendered to the private sector. Legislation will be enacted which will deal with permitted and disallowed content (obscenity? incitement? racial or gender bias?)

    No medium in the USA (not to mention the wide world) has eschewed such legislation. There are sure to be demands to allocate time (or space, or software, or content, or hardware) to "minorities", to "public affairs", to "community business". This is a tax that the business sector will have to pay to fend off the eager legislator and his nuisance value.

    All this is bound to lead to a monopolization of hosts and servers. The important broadcast channels will diminish in number and be subjected to severe content restrictions. Sites which will not succumb to these requirements - will be deleted or neutralized. Content guidelines (euphemism for censorship) exist, even as we write, in all major content providers (CompuServe, AOL, Geocities, Tripod, Prodigy).

    The Bloodbath

    This is the phase of consolidation. The number of players is severely reduced. The number of browser types will be limited to 2-3 (Netscape, Microsoft and which else?). Networks will merge to form privately owned mega-networks. Servers will merge to form hyper-servers run on supercomputers in "server farms". The number of ISPs will be considerably cut.

    50 companies ruled the greater part of the media markets in the USA in 1983. The number in 1995 was 18. At the end of the century they will number 6.

    This is the stage when companies - fighting for financial survival - strive to acquire as many users/listeners/viewers as possible. The programming is shallowed to the lowest (and widest) common denominator. Shallow programming dominates as long as the bloodbath proceeds.

    From Rags to Riches

    Tough competition produces four processes:

    1. A Major Drop in Hardware Prices

    This happens in every medium but it doubly applies to a computer-dependent medium, such as the Internet.

    Computer technology seems to abide by "Moore's Law" which says that the number of transistors which can be put on a chip doubles itself every 18 months. As a result of this miniaturization, computing power quadruples every 18 months and an exponential series ensues. Organic-biological-DNA computers, quantum computers, chaos computers - prompted by vast profits and spawned by inventive genius will ensure the longevity and continued applicability of Moore's Law.

    The Internet is also subject to "Metcalf's Law".

    It says that when we connect N computers to a network - we get an increase of N to the second power in its computing / processing power. And these N computers are more powerful every year, according to Moore's Law.

    The growth of computing powers in networks is a multiple of the effects of the two laws. More and more computers with ever increasing computing power get connected and create an exponential 16 times growth in the network's computing power every 18 months.

    2. Free Availability of Software and Connection

    This is prevalent in the Net where even potentially commercial software can be downloaded for free. In many countries television viewers still pay for television broadcasts - but in the USA and many other countries in the West, the basic package of television channels comes free of charge.

    As users / consumers form a habit of using (or consuming) the software - it is commercialized and begins to carry a price tag. This is what happened with the advent of cable television: contents are sold for subscription and usage (Pay Per View - PPV) fees.

    Gradually, this is what will happen to most of the sites and software on the Net. Those which survive will begin to collect usage fees, access fees, subscription fees, downloading fees and other, appropriately named, fees. These fees are bound to be low - but it is the principle that counts. Even a few cents per transaction will accumulate to hefty sums with the traffic which will characterize the Net (or, at least its more popular locales).

    Adverising revenues will allow ISPs to offer free communication and storage volume. Gradually, connect time charges imposed by the phone companies will be eroded by tough competition from the likes of the cable companies. Accessing the internet might well be free of all charges in 10 years time.

    3. Increased User Friendliness

    As long as the computer is less user friendly and less reliable (predictable) than television - less of a black box - its potential (and its future) is limited. Television attracts 3.5 billion users daily. The Internet will attract - under the most exuberant scenario - less than one tenth of this number of people. The only reasons for this disparity are (the lack of) user friendliness and reliability. Even browsers, among the most user friendly applications ever - are not sufficiently so. The user still needs to know how to use a keyboard and must possess some basic acquaintance with the operating system.

    The more mature the medium, the more friendly it becomes. Finally, it will be operated using speech or common language. There will be room left for user "hunches" and built in flexible responses.

    4. Social Taxes

    Sooner or later, the business sector has to mollify the God of public opinion by offerings of political and social nature. The Internet is an affluent, educated, yuppie medium. It necessitates a control of the English language, live interest in information and its various uses (scientific, commercial, other), a lot of resources (free time, money to invest in hardware, software and connect time). It empowers - and thus deepens the divide between the haves and have-nots, the knowing and the ignorant, the computer illiterate.

    In short: the Internet is an elitist medium. Publicly, this is an unhealthy posture. "Internetophobia" is already discernible. People (and politicians) talk about how unsafe the Internet is and about its possible uses for racial, sexist and pornographic purposes. The wider public is in a state of awe.

    So, site builders and owners will do well to begin to improve their image: provide free access to schools and community centres, bankroll internet literacy classes, freely distribute contents and software to educational institutions, collaborate with researchers and social scientists and engineers.

    In short: encourage the view that the Internet is a medium catering to the needs of the community and the underprivileged, a mostly altruist endeavour. This also happens to make good business sense by educating a future generation of users. He who visited a site when a student, free of charge - will pay to do so when made an executive. Such a user will also pass on the information within and without his organization. This is called media exposure.

    The future will, no doubt, witness public Internet terminals, subsidized ISP accounts, free Internet classes and an alternative "non-commercial, public" approach to the Net.

    The Internet: Medium or Chaos?

    There has never been a medium like the Internet. The way it has formed, the way it was (not) managed, its hardware-software-communications specifications - are all unique.

    No Government

    The Internet has no central (or even decentralized) structure. In reality, it hardly has a structure at all. It is a collection of 16 million computers (end 1996) connected through thousands of networks. There are organizations which purport to set Internet standards (like the aforementioned ISOC, or the domain setting ICANN) - but they are all voluntary organizations, with no binding legal, enforcement, or adjudication powers. The result is often mayhem.

    Many erroneously call the Internet the first democratic medium. Yet, it hardly qualifies as a medium and by no stretch of terminology is it democratic. Democracy has institutions, hierarchies, order. The Internet has none of these things. There are some vague understandings as to what is and is not allowed. This is a "code of honour" (more reminiscent of the Sicilian Mob than of the British Parliament, let's say). Violations are punished by excommunication (of the violating site or person).

    The Internet has culture - but no education. Freedom of Speech is entrenched. Members of this virtual community react adversely to ideas of censorship, even when applied to hard core porno. In 1999, hackers hacked major government sites following an FBI initiative against hacking-related crimes. Government initiatives (in the USA, in France, the lawsuit against the General Manager of AOL in Germany) are acutely criticized. In the meantime, the spirit of the Internet prevails: the small man's medium. What seems to be emerging, though, is self censorship by content providers (such as AOL and CompuServe).

    Independence

    The Internet is not dependent upon a given hardware or software. True, it is accessible only through computers and there are dominant browsers.

    But the Internet accommodates any digital (bit transfer) platform. Internet will be incorporated in the future into portable computers, palmtops, PDAs, mobile phones, cable television, telephones (with voice interface), home appliances and even wrist watches. It will be accessible to all, regardless of hardware and software.

    The